همزمان با حضور چشمگير چين به عنوان يک ابرقدرت در صحنة جهانی و توانمندی روزافزون اين کشور، نگاه اقتصاددانان بسوی کشور ديگری معطوف شده که دارد پرزور و سريع همسنگ چين می‌شود و اميد و آرزوهای فراوانی برای کشورهای غربی که از ابرقدرت شدن چين هراسناک شده‌اند به‌همراه مي‌آورد: بزرگترين مهد دمکراسی جهان يعنی هند.

شما اگر هرگز به هند سفر نکرده باشيد، اگر هرگز لقمة خود را در نان خوشمزة هندی نپيچيده باشيد و يا حتی اگر هرگز يک فيلم هندی نديده باشيد، باز هم اگر دقت کنيد، هر روز به گونه‌ای با هند و هنديان سرو کارتان می‌افتد است: اين مردم مؤدب پرحوصلة  پرکار. اگر چمدانتان در يک سفر هوايي گم شده است، اگر تلفنتان از کار افتاده، اگر مشکل کمپيوتری پيدا کرده‌ايد، اگر پرسشی دربارة کارت اعتباری ويزا يا مسترکارت خود داريد، و برای حل آن به اين مراکز تلفن کنيد به احتمال قوی يک هندی در آن سر دنيا به شما پاسخ خواهد داد. در بخش پزشکی و پيراپزشکی، هند گوی سبقت را از سايرين ربوده است و با ياری شبکة جهانی اينترنت حتی ام‌آر‌آی و سی‌تی‌سکن‌های ما را هم در هند مي‌خوانند و گزارش آنرا به پزشکان آمريکايي می‌فرستند. در شمال کاليفرنيا، متخصصان هندی نرم‌افزار بيشترين خواستار را دارند و همينطور در بسياری زمينه‌های ديگر.

هند، دومين کشور دنيا از نظر جمعيت، سالی هشت و نيم در صد رشد اقتصادی دارد و از نظر مدرن شدن سرعتی سرسام‌آور گرفته است. هند امروز ديگر تنها کشور جوکی‌ها و طاووس نيست که سرزمين تکنولوژی و نرم‌افزار است و همين تحولات موجب شده که واشينگتن و دول ديگر غربی برای مقابله با چين به سرعت اين رشد ياری برسانند.

البته هنوز هم هند در مقام مقايسه با چين بسيار عقب است ولی يادمان باشد که چين روند مدرنيزاسيون را از اواخر دهة هفتاد آغاز کرد در حاليکه هند تازه از اوايل دهة نود وارد گود شد و در همين مدت کم اعجاب آفريد.

در اين معادلات پيچيدة جهان اقتصاد و سياست، که درک آن برای بندة کم اطلاع در اين زمينه‌ها مشکل می‌نمايد، چند نکتة ساده هم نهفته است که می‌تواند تفکربرانگيز باشد: يکی مثلا اينکه ظرف دو دهة گذشته ما ايرانيها و هنديها با هم جا عوض کرده‌ايم، چه از لحاظ اعتبار جهانی، چه از بابت پايگاهی که ايراني و هندی در اذهان ديگران داشتند و چه از بابت اثرات بود و نبود دمکراسی در يک کشور. يکی ديگر مثلا اينکه روند اقتصادی در هند به‌گونه‌ای شده که فاصلة طبقاتی روزبروز کمتر می‌شود و در ايران بيشتر. يکی ديگر مثلا اينکه ما که دم دروازة تمدن بزرگ ايستاده بوديم، با شرمندگی به عمق درة افراط‌گرايي سرنگون شديم و هنديها که چنين ادعايي هم نداشتند، هم اکنون در پايگاهی قرار گرفته‌اند که سربلندی برايشان به ارمغان آورده است و بسياری نکات ديگر از اين دست...

 

ديگر لزومی به گفتن نيست چون همه آگاهيد که باب گفتگو و مذاکرة آمريکا با جمهوری اسلامی در حال گشودن است. در شرايط اين گفتگوها که ترکيبی از پاداش و تنبيه است از آنچه ياد نشده موضوع بسيار حياتی و اساسی «حقوق بشر و حقوق شهروندان ايرانی» است که برای من و شمايي که ربع قرن است در جهت برقراری آن سنگها به سينه زده‌ايم جز آه حسرت چيزی باقی نمی‌گذارد. در اين موقعيت حساس تاريخی اگر ما ايرانيان خارج از کشور واکنشی نشان ندهيم و اعتراض مستقيم و يکپارچة خود را به گوش سياستگزاران امريکا نرسانيم، بزرگترين خطای زندگی سياسی خويش را مرتکب شده‌ايم که نتيجه‌اش می‌تواند برای ملت ايران طی دهه‌های آينده اسف‌بار باشد.

اکنون زمان يک تظاهرات سازمان‌يافتة جهانی از سوی همة ايرانيانی است که در اثر تحولات اخير به قول شطرنج‌بازان آچمز شده‌اند. گمانم بايد الگوی زنان کوشندة  داخل ايران را فراراه خود قرار دهيم و از آنان درس مبارزه و مقاومت را فراگيريم.

طی هفتة گذشته در آستانة يکصدسالگي انقلاب مشروطه، به ابتکار زنان کوشندة داخل ايران فراخوانی داده شده است تا برای بزرگداشت تداوم يک قرن تلاش در جهت لغو قوانين زن‌ستيز، زنان و مردان آزادة ايرانی گرد هم بيايند. اين زنان کوشنده که دستاورد فعاليت‌هايشان در وبسايت يآ تارنمای زنستان اولين نشرية اينترنتی زنان با نشانی http://herlandmag.com/ منعکس است، در توضيح اينکه چرا برای دومين سال چنين فراخوانی داده‌اند می‌نويسند:

از زمان تدوين قوانين در انقلاب مشروطه، طي صد سال گذشته، تلاش زنان ايراني همواره متوجه دستيابي به حقوق برابر و انساني بوده است. اما با وجود تمامي اين تلاش‌ها، در کلية قوانين از جمله قوانين مدني و جزايي، حقوق اوليه زنان همچنان ناديده گرفته شده و بن‌بست‌هاي قانوني بسياري را بر زندگي زنان جامعه ايراني تحميل کرده است.

ما زنان در ۲۲ خرداد سال گذشته يک دل و يک صدا اعتراض خود را به کليه قوانيني که حقوق زنان را نقض کرده ابراز داشتيم اما مطالبات بر حق ما همچنان بي‌پاسخ مانده است. بدين سبب امسال نيز در پيگيري قطعنامة ۲۲ خرداد سال گذشته دوباره گرد هم خواهيم آمد و خواسته‌هاي مشخص خود را اعلام خواهيم کرد. از اين رو از همه شهرونداني که به نقض حقوق زنان در قوانين موجود اعتراض دارند مي‌خواهيم به گردهمايي که به اين منظور در روز دوشنبه ۲۲ خرداد ماه ۱۳۸۵ (ساعت پنج الي شش بعدازظهر در ميدان هفت‎تير) برگزار مي‎شود بپيوندند.

متن قطعنامه‌ای که اين زنان مبارز تهيه کرده‌اند و روی تارنمايشان وجود دارد را برايتان می‌خوانم تا شما نيز چون هزاران زن و مرد کوشندة ايرانی و غير ايرانی امضای خود را پای آن بگذاريد و بدين ترتيب پشتيبانی کامل خود را از اين جنبش زنان داخل ايران اعلام کنيد.

ما امضا کنندگان اين بيانيه از زنان ايراني در کوشش خود براي دستيابي به حقوق برابر در قوانين مدني و جزايي ايران حمايت مي‌کنيم. مشخصا ما حمايت خود را از تجمع مسالمت آميز زنان ايراني در ۲۲ خرداد ۱۳۸۵ (۱۲ جون ۲۰۰۶ ) در اعتراض به قوانين زن‌ستيز و به منظور دستيابي به خواسته هاي مشخص خود اعلام مي‌کنيم از جمله:

۱ - منع چندهمسري

۲ - لغو حق طلاق يكطرفه مرد

۳ - حق ولايت و حضانت بر فرزند توسط پدر و مادر به طور مشترک

۴ - تصويب حقوق برابر در ازدواج (مانند حق بدون قيد و شرط اشتغال و حق تابعيت مستقل زنان متاهل و...)

۵ - تغيير سن کيفري دختران به 18 سال

۶ - حق شهادت برابر

۷ - لغو قراردادهاي موقت كار اعلام مي‌کنيم.

برای امضای اين قطعنامه و خواندن ليست بالابلند کوشندگان و سازمانهای حقوق بشر جهانی که به حمايت از خواست زنان ايران برخاسته‌اند، می‌توانيد به تارنمای http://herlandmag.com/ مراجعه کنيد و يا نام خود را به نشانی info@herlandmag.com ايميل بزنيد.

در حالی که هيچوقت سازمانها و ارگانهای حقوق بشری تا اين حد نسبت به نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی درگير نبوده‌اند، و فضای بين‌المللی هرگز تا اين حد نسبت به آنچه بر سر ملت ايران می‌رود آگاه نبوده است، غفلت در بهره‌گيری از اين امکانات غيرقابل بخشش خواهد بود.

 

بيست و پنج سال پيش در چنين روزهايي برای نخستين بار يک بيمار سخت در آمريکا پيدا شد که پزشکان معالج پس از آزمايشهای متعدد و مراجعه به متخصصان بيماريهای عفونی، برايش تشخيص بيماری جديدی به نام ايدز را دادند و همزمان با آن يک دورة طولانی و سراسر دلهره و ترس و نگرانی برای بسياری از انسانها آغاز گرديد.

ويروس ايدز که امروزه بصورت يکی از جدی‌ترين و ترسناک‌ترين اپيدمی‌های تاريخ بشر درآمده است، پس از بيست و پنج سال در سراسر جهان ميليونها انسان را مبتلا کرده که تنها يک رقم آن در آفريقای جنوبی به عدد  باورنکردنی پنج ميليون می‌رسد. اين آمار و ارقام بسياری از پژوهندگان، کارخانجات داروسازی، سياست‌گزاران و مردان و زنان حکومتی را دچار گونه‌يی فلج فکری کرده است چون نمی‌دانند در مقابل اين سرعت پيش‌رونده و برق‌آسای ايدز چه بايد کرد. البته امروزه پس از يک ربع قرن تحقيق و تجسس معلوم شده که اين ويروس نخست در سال 1930 در کشور کنکو از يک شامپانزه به انسان سرايت کرد و از همان زمان با جهش‌های مختلف يا موتيشن در بدن انسان جای خوش کرده است. مقابله با ويروس ايدز يکی از سخت‌ترين چالشهای انسان به شمار می‌رود، چون در اثر هر بار مقابله به صورت تازه‌ای جلوه می‌کند و در برابر دارو نيز مقاومتی باورنکردنی دارد.  

در اين ربع قرن، به کوشش بسياری از مردان و زنان پژوهنده که در راس آنها دکتر هو کاشف بزرگ سه داروی مبارزه با ايدز که از آن به عنوان کوکتل سه‌گانه نام می‌برند قرار دارد، و کوشندگان بيشماری که در راس آنان بيل و مليندا گيتز و خوانندة مشهور امريکايي بونو هستند، برای دو دهه کار مبارزه با اين اپيدمی را از محدودة عادی پزشکی و تحقيق به صحنة سياست جهانی، مذهب و اخلاق نيز کشانده شد که به جنگ موافقان و مخالفان در دو جبهه انجاميد. ولی حالا ديگر برای همة جهانيان روشن است که ايدز تنها بيماری مردان سفيدپوست همجنسگرا و مصرف‌کنندگان مواد مخدر تزريقی و يا تن‌فروشان بخت برگشته نيست که يک خطر همگانی و جهانی است که مقابله و مبارزه با آن نيز همتی جهانی می‌طلبد.

تلويزيون غير انتفاعی پی‌بی‌اس در دو برنامة بسيار آگاهی‌دهنده و پر محتوای «خط اول جبهه» يا فرانت لاين که روزهای سه‌شنبه و چهارشنبة هفتة گذشته هر شب به مدت دو ساعت به مناسبت بيست و پنجمين سال کشف ايدز در امريکا پخش شد، با مصاحبه‌های متعدد و آمار و ارقام سرسام‌آور پروندة اين معضل بزرگ جهان امروز را با دقت و توجهی تحسين‌برانگيز در مقابل بينندگان خود باز کرد که برای من در عين ناباوری روشنگرانه و تکان‌دهنده بود. اينکه چگونه سياستمداران جهان برای پوشانيدن نقاط ضعف خود در مقابله با اين بيماری، باعث افزايش تعداد مبتلايان شدند و چگونه رهبران مذهبی جهان چشم بر روی کسانی که به دليل اين بيماری در حال مرگ بودند بستند و راههای معالجه را بر آنان سد کردند. همچنين روشن بود که در تقابل بين پژوهشگران که نجات جان انسان – هر که می‌خواهد باشد- برايشان مهم است و سياستمداران و فتوادهندگان مذهبی – که تنها برای پيروان و موافقان خط مشی خود رخصت زندگی می‌دهند- کدامينشان حرف درست و راست را مي‌زنند. در نتيجه دعای خیر من تنها بدرقة راه آنهايي است که بدون تبعيض و پيش‌داوری تنها دغدغة نجات جان انسانها را دارند. عمرشان پردوام باد.